Dokter André De Zutter

We vonden mooie rozen tussen het puin

Daar sta je dan tussen de zwartgeblakerde restanten van wat eens je thuis was.

Was dit ooit die zware eiken tafel die wij ooit van papa kregen en die later met ons grote gezin zo van pas kwam. Hoeveel uren hebben we er samen aan gelachen, gediscuteerd, lekker gegeten. Soms duurde het uren voor iemand startte met de tafel af te ruimen om de gezelligheid maar niet te breken. Soms begon ik er ’s morgens aan want meestal bleven de jongens nog tot de ochtenduren lekker doorkeuvelen.

Aan deze tafel is heel ons opvoedingssysteem ontleed, bewonderd en vergruist. Als ouder werden we door de 6 psychologen in de maak zeker niet gespaard.

Daar ligt ze dan, helemaal in puin. Door haar lengte maar vooral de breedte heeft ze die mooie groepsgesprekken mogelijk gemaakt. Zo’n tafel maken ze niet meer. Het is voorbij.

We hebben er aan gelachen en gehuild, vergaderd en lekker gegeten, begrafenissen geregeld en een bruiloft voorbereid.

De tafel, symbool van een leven?

De tafel in puin, ons leven in puin?

Neen! Op dit ogenblik komen, symbolisch weliswaar, tussen het puin en al het roet mooie rozen tevoorschijn: kleine, grote, dikke, fijne, rode, witte, roze, gele en vullen ons hart met dankbaarheid. Ons leven ligt niet in puin. Neen, ons leven verrijst uit het as door de steun, de hulp, de sympathie van zovele mensen en vrienden. We hoeven nergens aan te kloppen en kunnen zelfs kiezen uit de aangeboden materiële hulp.

Lieve familie, vrienden, buren, patiënten, mensen, dank, dank, dank!

Jullie zijn het werkelijke kapitaal van ons leven. De bereidheid waarmee jullie spontaan jullie huis aanboden, appartement of bovenverdieping, leegstaand winkelpand, kleren en/of hulp, of het feit dat jullie weer oude foto’s opzochten en binnenbrachten omdat jullie wisten hoeveel foto’s er hingen, dit alles heeft ons tot tranen toe bewogen en het materiële verlies tot een peulschil herleid.

Wij leven en waar we samen zijn is er een thuis, dat mochten we deze dagen ervaren. Vele mensen die we kennen zouden graag hun huis in puin zien als ze daarmee hun man, vader of kind konden weerkrijgen. Ons gezin leeft en koestert de rozen die uit het puin hun kop opsteken en open bloeien.

De liefde, steun en vriendschap die we van jullie mochten ondervinden is onbetaalbaar en door geen vuur te vernietigen.

Dank!

Familie De Zutter